طوطی برزیلی (کوتوله برزیلی): راهنمای جامع نگهداری، نژادها و سلامتی از نگاه دامپزشک

مقدمه: دنیای شگفت‌انگیز طوطی برزیلی، پرنده‌ای با قلبی بزرگ

به دنیای رنگارنگ و پرانرژی طوطی برزیلی خوش آمدید. این پرندگان کوچک که با نام‌های «کوتوله برزیلی» و «لاوبرد» (Lovebird) نیز شناخته می‌شوند، با جثه کوچک اما شخصیت بزرگ خود، قلب بسیاری از علاقه‌مندان به پرندگان زینتی را در سراسر جهان تسخیر کرده‌اند. هوش سرشار، طبیعت بازیگوش و پیوندهای عاطفی عمیقی که با جفت یا صاحب خود برقرار می‌کنند، آن‌ها را به همراهانی فوق‌العاده تبدیل کرده است. اما پیش از هر چیز، بیایید یک باور غلط رایج را اصلاح کنیم که اعتبار این راهنما را از همان ابتدا تثبیت می‌کند: این پرندگان با وجود نامشان، هیچ ارتباطی با کشور برزیل ندارند. خاستگاه واقعی آن‌ها، دشت‌ها و جنگل‌های وسیع قاره آفریقا و جزیره ماداگاسکار است. این اشتباه رایج، خود نشان‌دهنده نیاز به یک منبع اطلاعاتی دقیق و جامع است.  

این مقاله جامع‌ترین راهنمایی است که تاکنون در مورد طوطی برزیلی مطالعه کرده‌اید. در این راهنما، ما به عنوان تیمی از متخصصان پت شاپ هاپومیو، شما را به سفری عمیق برای شناخت این موجودات شگفت‌انگیز می‌بریم؛ از تاریخچه و خاستگاه واقعی آن‌ها در آفریقا گرفته تا معرفی دقیق تمام ۹ نژاد شناخته‌شده، دنیای پیچیده جهش‌های رنگی، اصول نگهداری علمی، تغذیه صحیح، آموزش، و مهم‌تر از همه، راهنمای کامل سلامت و بیماری‌ها از دیدگاه دامپزشکی. هدف ما این است که شما با دانشی کامل و به‌روز، بهترین شرایط زندگی را برای دوست پردار کوچک خود فراهم کنید و از هر لحظه همراهی با او لذت ببرید.

بخش ۱: تاریخچه و خاستگاه واقعی؛ سفری به آفریقا

برای درک کامل شخصیت و نیازهای طوطی برزیلی، ابتدا باید به ریشه‌های آن در قاره آفریقا بازگردیم. نام علمی این جنس از پرندگان، Agapornis، از ترکیب دو واژه یونانی agape به معنای «عشق» و ornis به معنای «پرنده» ساخته شده است. این نام‌گذاری هوشمندانه به یکی از بارزترین ویژگی‌های رفتاری آن‌ها اشاره دارد: پیوند عاطفی بسیار قوی و تک‌همسری که در تمام طول عمر خود حفظ می‌کنند. این پرندگان ساعت‌های طولانی را در کنار یکدیگر به آرایش پرهای هم و ابراز محبت می‌پردازند، رفتاری که الهام‌بخش نام «مرغ عشق» در بسیاری از فرهنگ‌ها بوده است.  

برخلاف نام رایجشان، خاستگاه جغرافیایی این پرندگان به طور انحصاری قاره آفریقا و جزیره ماداگاسکار است. از نه گونه شناخته‌شده، هشت گونه بومی مناطق مختلفی از آفریقا، از جمله نامیبیا، آنگولا، تانزانیا و اتیوپی هستند و تنها یک گونه، طوطی برزیلی سرخاکستری، بومی جزیره ماداگاسکار است. شواهد فسیلی نشان می‌دهد که اجداد این پرندگان حدود ۱.۹ میلیون سال پیش در آفریقای جنوبی زندگی می‌کرده‌اند، که گواهی بر قدمت این خانواده شگفت‌انگیز است.  

تاریخچه اهلی شدن این پرندگان و ورودشان به دنیای انسان‌ها نیز با تاریخ جهان گره خورده است. اولین گونه‌ای که به اروپا راه یافت، طوطی برزیلی صورت‌قرمز بود که حضورش در نقاشی‌های اروپایی قرن شانزدهم میلادی ثبت شده است. با این حال، معرفی گسترده سایر گونه‌ها به غرب پس از سال ۱۸۰۰ میلادی و در اوج دوران استعمار صورت گرفت. به نظر می‌رسد ناوگان‌های نظامی و تجاری کشورهای استعمارگر که به آفریقا سفر می‌کردند، این پرندگان رنگارنگ را به عنوان حیوانات خانگی عجیب یا کالای تجاری به اروپا آوردند. این زمینه تاریخی توضیح می‌دهد که چگونه این گوهرهای آفریقایی به حیوانات خانگی محبوبی در سراسر جهان تبدیل شدند و به دلیل سهولت در زاد و ولد در اسارت، جمعیت آن‌ها به سرعت افزایش یافت.  

بخش ۲: آشنایی با خانواده لاوبرد: معرفی کامل ۹ نژاد طوطی برزیلی

خانواده طوطی برزیلی شامل ۹ گونه متمایز است که هر یک ویژگی‌های ظاهری و رفتاری منحصربه‌فرد خود را دارند. شناخت این تفاوت‌ها برای انتخاب گونه مناسب و درک نیازهای آن‌ها ضروری است. به طور سنتی، این گونه‌ها را می‌توان به سه گروه اصلی تقسیم کرد: گونه‌های دارای دوشکلی جنسی (که نر و ماده ظاهری متفاوت دارند)، گونه حدواسط، و گونه‌های دارای حلقه سفید دور چشم. در ادامه، هر ۹ گونه را به تفصیل معرفی می‌کنیم.

۱. طوطی برزیلی صورت‌هلویی (Rosy-faced Lovebird, Agapornis roseicollis)

این گونه رایج‌ترین و محبوب‌ترین نژاد برای نگهداری به عنوان حیوان خانگی است و به دلیل طبیعت سازگارش، گزینه‌ای عالی برای افراد مبتدی محسوب می‌شود. بدن آن‌ها عمدتاً سبز و صورتشان به رنگ صورتی هلویی است. این نژاد بیشترین تنوع جهش‌های رنگی را در میان تمام لاوبردها دارد و به همین دلیل در رنگ‌های بسیار متنوعی یافت می‌شود.  

۲. طوطی برزیلی نقابدار (Masked Lovebird, Agapornis personatus)

این گونه که به آن «یقه‌زرد» نیز می‌گویند، به خاطر «ماسک» سیاه روی صورتش که با یک حلقه سفید برجسته دور چشم احاطه شده، به راحتی قابل تشخیص است. یک یقه زرد درخشان نیز دور گردن او دیده می‌شود و باقی بدنش سبز است. آن‌ها پرندگانی پرانرژی و اجتماعی هستند.

۳. طوطی برزیلی فیشر (Fischer’s Lovebird, Agapornis fischeri)

فیشرها یکی دیگر از گونه‌های محبوب با حلقه چشم سفید هستند. آن‌ها به خاطر رنگ‌های بسیار درخشان و زنده‌شان شهرت دارند؛ بدنی سبز، سری با ترکیبی از نارنجی و زیتونی، و نوکی قرمز روشن. متاسفانه، جمعیت این گونه در طبیعت رو به کاهش است و در فهرست گونه‌های «نزدیک به تهدید» (Near Threatened) قرار دارد.  

طوطی برزیلی فیشر

۴. طوطی برزیلی لیلیان (Lilian’s Lovebird, Agapornis lilianae)

این گونه که به آن «نیاسا» نیز گفته می‌شود، شباهت زیادی به فیشر دارد اما رنگ‌هایش ملایم‌تر و کم‌رنگ‌تر است. آن‌ها نیز دارای حلقه چشم سفید هستند. این گونه نیز به دلیل تخریب زیستگاه در وضعیت «نزدیک به تهدید» قرار دارد و جمعیت وحشی آن محدود است.  

۵. طوطی برزیلی سیاه‌گونه (Black-cheeked Lovebird, Agapornis nigrigenis)

این گونه نادرترین عضو گروه حلقه‌چشم‌سفیدها و یکی از آسیب‌پذیرترین گونه‌های طوطی برزیلی است. همانطور که از نامش پیداست، گونه‌های آن به رنگ قهوه‌ای-سیاه است و لکه‌ای نارنجی در بالای سینه دارد. این گونه به شدت در معرض خطر انقراض قرار دارد و تلاش‌های حفاظتی برای بقای آن در جریان است.

۶. طوطی برزیلی ماداگاسکار (Grey-headed Lovebird, Agapornis canus)

این گونه کوچکترین عضو خانواده لاوبردهاست و تنها گونه‌ای است که بومی ماداگاسکار می‌باشد. این نژاد دارای دوشکلی جنسی بارزی است: نرها سری به رنگ خاکستری روشن دارند، در حالی که ماده‌ها کاملاً سبز هستند. آن‌ها پرندگانی خجالتی هستند و نگهداری و تکثیرشان در اسارت دشوار است.  

۷. طوطی برزیلی حبشی (Abyssinian Lovebird, Agapornis taranta)

این گونه که به آن «بال‌سیاه» نیز می‌گویند، بزرگترین نژاد طوطی برزیلی است. آن‌ها نیز دوشکلی جنسی دارند؛ نرها یک پیشانی قرمز روشن دارند و پرهای زیر بالشان سیاه است، در حالی که ماده‌ها کاملاً سبز هستند.

۸. طوطی برزیلی صورت‌قرمز (Red-headed Lovebird, Agapornis pullarius)

این گونه نیز دارای دوشکلی جنسی است و نگهداری آن در اسارت بسیار چالش‌برانگیز است. آن‌ها نیازهای خاصی برای لانه‌سازی دارند (معمولاً در لانه موریانه‌ها) که فراهم کردن آن در محیط خانگی تقریباً غیرممکن است.

۹. طوطی برزیلی یقه‌سیاه (Black-collared Lovebird, Agapornis swindernianus)

این گونه یکی از کمیاب‌ترین و ناشناخته‌ترین لاوبردهاست. ویژگی متمایز آن یک نوار سیاه باریک در پشت گردن است. نگهداری این پرنده در اسارت غیرممکن است، زیرا رژیم غذایی آن در طبیعت به طور انحصاری به نوعی انجیر بومی محدود می‌شود که در دسترس نیست. این نکته یک اصل مهم در نگهداری از حیوانات را برجسته می‌کند: اکولوژی و رژیم غذایی یک گونه در حیات وحش، مستقیماً نیازهای آن در اسارت را تعیین می‌کند.

گونه‌هایی با رژیم غذایی عمومی مانند صورت‌هلویی به راحتی با شرایط جدید سازگار می‌شوند، در حالی که گونه‌های متخصص مانند یقه‌سیاه چنین توانایی را ندارند.  

بخش ۳: فراتر از رنگ سبز: راهنمای جهش‌های رنگی خیره‌کننده

دنیای طوطی‌های برزیلی، به خصوص گونه صورت‌هلویی، بسیار فراتر از رنگ سبز طبیعی آن‌هاست. به لطف دهه‌ها پرورش انتخابی، امروزه صدها جهش رنگی (Color Mutation) زیبا و خیره‌کننده وجود دارد که ژنتیک آن‌ها خود به یک سرگرمی تخصصی تبدیل شده است. درک مفاهیم پایه ژنتیک رنگ‌ها می‌تواند به شما در انتخاب یک پرنده با ظاهر دلخواه و حتی پیش‌بینی رنگ جوجه‌های آینده کمک کند.

تمام رنگ‌های طوطی برزیلی صورت‌هلویی بر پایه دو سری رنگ اصلی قرار دارند :  

1. سری سبز (Green-series): این رنگ پایه طبیعی یا “وحشی” است و یک صفت غالب (Dominant) محسوب می‌شود.
2. سری آبی (Blue-series): این رنگ یک صفت مغلوب (Recessive) است. این بدان معناست که یک پرنده برای نشان دادن رنگ آبی، باید ژن رنگ آبی را از هر دو والد خود دریافت کند. اگر پرنده‌ای تنها یک ژن آبی (از یک والد) و یک ژن سبز (از والد دیگر) داشته باشد، به دلیل غالب بودن رنگ سبز، ظاهرش سبز خواهد بود اما به اصطلاح “حامل” یا split ژن آبی است.

علاوه بر این رنگ‌های پایه، جهش‌های دیگری نیز وجود دارند که به طور مستقل عمل می‌کنند و می‌توانند با رنگ‌های پایه ترکیب شوند تا تنوع بی‌پایانی از رنگ‌ها را ایجاد کنند. این جهش‌ها به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند :  

• صفات هم‌غالب (Co-dominant): مانند جهش‌های ویولت (Violet) و دارک (Dark). در این حالت، تنها وجود یک ژن از یک والد برای دیده شدن صفت کافی است (که به آن Single Factor می‌گویند)، اما اگر پرنده ژن را از هر دو والد دریافت کند، رنگ بسیار قوی‌تر و مشخص‌تر خواهد بود (Double Factor).
• صفات مغلوب (Recessive): مانند جهش پایْد (Pied) که لکه‌های زرد یا سفید روی بدن ایجاد می‌کند. این صفات تنها زمانی ظاهر می‌شوند که ژن مربوطه از هر دو والد به ارث برسد.
• صفات وابسته به جنس (Sex-linked): این جهش‌ها مانند لوتینو (Lutino – زرد یکدست با صورت قرمز)، دارچین (Cinnamon) و اوپالاین (Opaline) روی کروموزوم‌های جنسی قرار دارند. ژنتیک جنسی در پرندگان برخلاف انسان است؛ نرها دارای دو کروموزوم X (XX) و ماده‌ها دارای یک کروموزوم X و یک کروموزوم Y (XY) هستند. از آنجا که ژن این رنگ‌ها روی کروموزوم X حمل می‌شود، یک ماده (XY) تنها با دریافت یک کروموزوم X حامل ژن از پدرش، آن رنگ را نشان می‌دهد. اما یک نر (XX) برای نشان دادن همان رنگ، باید ژن را از هر دو والد خود دریافت کند. این موضوع، پیش‌بینی رنگ جوجه‌ها را به یک علم جذاب تبدیل می‌کند.

برخی از محبوب‌ترین جهش‌های رنگی که امروزه یافت می‌شوند عبارتند از:

• لوتینو (Lutino): بدنی کاملاً زرد با صورت قرمز روشن و چشمان قرمز.
• آبی (Blue) / وایت‌فیس (Whitefaced): بدن به رنگ آبی یا فیروزه‌ای و صورت به رنگ سفید یا کرم.
• ویولت (Violet): رنگ بنفش عمیق که می‌تواند روی پایه سبز یا آبی ظاهر شود.
• اوپالاین (Opaline): الگوی رنگی را تغییر می‌دهد و معمولاً رنگ سر را به پشت گردن گسترش می‌دهد.
• پایْد (Pied): لکه‌های نامنظم زرد یا سفید روی پس‌زمینه رنگ اصلی بدن.

بخش ۴: شخصیت‌شناسی کوتوله برزیلی: چه انتظاری از دوست پردار خود داشته باشیم؟

طوطی‌های برزیلی به درستی به داشتن «شخصیتی بزرگ در جثه‌ای کوچک» شهرت دارند. آن‌ها پرندگانی بسیار باهوش، کنجکاو، فعال و سرشار از انرژی هستند که می‌توانند همراهانی فوق‌العاده دوست‌داشتنی باشند، اما درک صحیح شخصیت و نیازهای رفتاری آن‌ها برای ایجاد یک رابطه موفق ضروری است.

• هوش و کنجکاوی: این پرندگان کوچک بسیار باهوش هستند و به سرعت یاد می‌گیرند. کنجکاوی بی‌پایان آن‌ها به این معنی است که همیشه در حال کاوش محیط اطراف خود هستند. این هوش بالا نیازمند تحریک ذهنی مداوم است؛ در غیر این صورت، بی‌حوصلگی می‌تواند منجر به مشکلات رفتاری شود.  
• رفتار پیوندجویی (Bonding): همانطور که از نامشان پیداست، لاوبردها به شدت اجتماعی هستند و پیوندهای عمیقی برقرار می‌کنند. اگر یک طوطی برزیلی را به تنهایی نگهداری می‌کنید، شما به مرکز دنیای او تبدیل می‌شوید و او نیازمند توجه و تعامل روزانه بسیار زیادی از سوی شما خواهد بود. در صورت عدم توجه کافی، ممکن است دچار استرس و افسردگی شود. اگر یک جفت لاوبرد را نگهداری کنید، آن‌ها پیوند بسیار قوی با یکدیگر برقرار می‌کنند و ممکن است توجه کمتری به شما نشان دهند، اما از همراهی یکدیگر لذت خواهند برد.  
• صدا و توانایی سخنگویی: طوطی‌های برزیلی پرندگان آرامی نیستند. آن‌ها با مجموعه‌ای از جیک‌جیک‌ها، سوت‌ها و صداهای بلند با یکدیگر و با شما ارتباط برقرار می‌کنند. صدای طبیعی آن‌ها می‌تواند یک جیغ تیز و بلند باشد که برای برخی افراد ممکن است ناخوشایند باشد. برخلاف بسیاری از طوطی‌سانان، توانایی تقلید کلام در آن‌ها بسیار محدود است و معمولاً از چند کلمه فراتر نمی‌رود. بنابراین، هرگز نباید یک طوطی برزیلی را با انتظار سخنگو شدن خریداری کرد.
• پرخاشگری و قلمروطلبی: چالش اصلی در رفتارشناسی لاوبردها، درک تضاد بین نیازهای اجتماعی شدید آن‌ها و محدودیت‌های زندگی در خانه است. رفتارهایی مانند پرخاشگری یا جیغ زدن، اغلب سوءتعبیر از رفتارهای طبیعی آن‌هاست. آن‌ها می‌توانند به شدت از قلمرو خود (قفس)، جفتشان (که می‌تواند شما باشید) یا لانه دفاع کنند. این پرخاشگری نشانه بدجنسی نیست، بلکه یک رفتار غریزی برای محافظت از منابع ارزشمند است. کلید مدیریت این رفتار، سرکوب آن نیست، بلکه هدایت صحیح انرژی پرنده از طریق آموزش و غنی‌سازی محیطی است.

بخش ۵: ساخت یک خانه ایده‌آل: قفس و محیط زندگی

فراهم کردن یک محیط زندگی امن، راحت و محرک، اساسی‌ترین قدم برای تضمین سلامت جسمی و روانی طوطی برزیلی شماست. قفس تنها یک محفظه نیست، بلکه قلمرو، خانه و زمین بازی پرنده شماست.

• ابعاد و شکل قفس: قانون طلایی در انتخاب قفس این است: «هرچه بزرگتر، بهتر». یک قفس بزرگ به پرنده فضای کافی برای حرکت، بازی و باز کردن بال‌هایش را می‌دهد. حداقل ابعاد قفس برای یک جفت طوطی برزیلی باید حدود ۶۰ سانتی‌متر طول، ۴۵ سانتی‌متر عرض و ۶۰ سانتی‌متر ارتفاع باشد. قفس‌هایی که طول بیشتری نسبت به ارتفاع دارند (افقی) ارجح هستند، زیرا پرندگان بیشتر به صورت افقی پرواز و حرکت می‌کنند. از خرید قفس‌های گرد و زینتی خودداری کنید؛ نبود گوشه در این قفس‌ها می‌تواند باعث ایجاد استرس و احساس ناامنی در پرنده شود.   
• جنس و فاصله میله‌ها: بهترین و ایمن‌ترین جنس برای قفس، استیل ضدزنگ است. از خرید قفس‌های ساخته شده با سیم‌های گالوانیزه (که روکش روی دارند) یا قفس‌های رنگ‌شده با رنگ‌های حاوی سرب به شدت خودداری کنید، زیرا این فلزات برای پرندگان سمی هستند و جویدن آن‌ها می‌تواند منجر به مسمومیت شدید شود. فاصله بین میله‌ها نباید بیشتر از ۱.۵ سانتی‌متر باشد تا از گیر کردن سر پرنده یا فرار آن جلوگیری شود. وجود میله‌های افقی در حداقل دو وجه قفس، به این پرندگان کوهنورد کمک می‌کند تا به راحتی از دیواره‌ها بالا بروند.
• چیدمان داخلی قفس:
  • چوب نشیمن (Perch): سلامت پاهای پرنده به تنوع نشیمنگاه‌ها بستگی دارد. از چوب‌های طبیعی با قطرها، شکل‌ها و بافت‌های مختلف استفاده کنید تا از ایجاد فشار یکنواخت بر کف پای پرنده و بروز بیماری‌هایی مانند بامبل‌فوت (Bumblefoot) جلوگیری شود. از نشیمنگاه‌های پلاستیکی صاف و روکش‌های سمباده‌ای که می‌توانند باعث آسیب به پوست پا شوند، اجتناب کنید.  
  • ظروف آب و غذا: ظروف باید از جنس استیل ضدزنگ یا سرامیک سنگین باشند تا به راحتی تمیز شوند و توسط پرنده واژگون نشوند. ظروف را زیر نشیمنگاه‌ها قرار ندهید تا با فضله آلوده نشوند.  
  • اسباب‌بازی: اسباب‌بازی‌ها برای طوطی برزیلی یک وسیله لوکس نیستند، بلکه یک ضرورت حیاتی برای سلامت روان او محسوب می‌شوند. انواع اسباب‌بازی‌های جویدنی (از چوب و کاغذ ایمن)، نردبان‌ها، تاب‌ها و اسباب‌بازی‌های فکری (Foraging toys) به تحریک ذهنی پرنده و جلوگیری از بی‌حوصلگی کمک می‌کنند.
  • مکان قفس: قفس را در اتاقی قرار دهید که خانواده بیشترین زمان را در آن سپری می‌کند (مانند اتاق نشیمن) تا پرنده احساس تنهایی نکند. قفس باید در ارتفاع هم‌سطح چشم یا کمی بالاتر قرار گیرد تا پرنده احساس امنیت کند. آن را از جریان مستقیم هوا (کنار پنجره باز یا کولر) و تابش مستقیم نور خورشید دور نگه دارید. آشپزخانه به دلیل وجود بخارات ناشی از پخت و پز، به ویژه از ظروف نچسب (تفلون)، که می‌تواند برای پرندگان کشنده باشد، مکان بسیار خطرناکی است.
• اهمیت حیاتی نور UV: این یکی از نادیده‌گرفته‌شده‌ترین و در عین حال حیاتی‌ترین جنبه‌های نگهداری از پرندگان در فضای بسته است. پرندگان برای تولید ویتامین D3 در پوست خود به طیف خاصی از نور فرابنفش (UV) نیاز دارند. این ویتامین برای جذب کلسیم از رژیم غذایی ضروری است. شیشه پنجره‌های معمولی این طیف نوری را به طور کامل فیلتر می‌کند. کمبود ویتامین D و کلسیم می‌تواند منجر به بیماری‌های متابولیک استخوان، نرمی استخوان‌ها، مشکلات تخم‌گذاری در ماده‌ها (مانند تخم‌های با پوسته نرم) و حتی تشنج شود. بنابراین، استفاده از یک لامپ UV تمام‌طیف مخصوص پرندگان به مدت ۱۰ تا ۱۲ ساعت در روز یک ضرورت مطلق است، نه یک انتخاب. این لامپ‌ها باید طبق توصیه سازنده (معمولاً هر ۶ تا ۱۲ ماه) تعویض شوند، زیرا شدت تابش UV آن‌ها به مرور زمان کاهش می‌یابد.

بخش ۶: رژیم غذایی سالم: راهنمای کامل تغذیه طوطی برزیلی

تغذیه مناسب، سنگ بنای سلامت و طول عمر طوطی برزیلی شماست. یک باور غلط و خطرناک این است که رژیم غذایی مبتنی بر دانه (مانند ارزن و تخمه) برای این پرندگان کافی است. این رژیم غذایی به شدت نامتعادل بوده و فاقد ویتامین‌ها و مواد معدنی ضروری است و در درازمدت منجر به بیماری‌های جدی مانند بیماری کبد چرب، کمبود ویتامین A و مشکلات دیگر می‌شود. یک رژیم غذایی علمی و متعادل باید شامل اجزای زیر باشد:  

• پایه اصلی رژیم غذایی (۶۰-۷۰٪): پلت‌های تجاری: غذای اصلی طوطی برزیلی باید پلت‌های باکیفیت و فرموله‌شده مخصوص طوطی‌سانان کوچک باشد. پلت‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که تمام نیازهای تغذیه‌ای پرنده از جمله ویتامین‌ها، مواد معدنی و اسیدهای آمینه را به صورت متعادل فراهم کنند.  
• سبزیجات و میوه‌های تازه (۲۰-۳۰٪): این گروه غذایی، فیبر، ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌های طبیعی را فراهم می‌کند. روزانه مجموعه‌ای متنوع از سبزیجات و میوه‌های شسته‌شده و خردشده را در اختیار پرنده قرار دهید.
  • سبزیجات مفید: سبزیجات برگ تیره (اسفناج، کلم‌پیچ)، بروکلی، هویج، فلفل دلمه‌ای، کدو، نخود فرنگی و ذرت.  
  • میوه‌های مفید: سیب (بدون هسته)، انواع توت، طالبی، انبه، پاپایا و گلابی.  
• دانه‌ها و آجیل (کمتر از ۱۰٪): دانه‌ها به دلیل چربی بالا باید تنها به عنوان تشویقی و برای آموزش استفاده شوند، نه به عنوان وعده اصلی. مخلوط دانه‌های باکیفیت مانند ارزن، کتان و مقدار بسیار کمی تخمه آفتابگردان (به دلیل چربی بسیار بالا) قابل قبول است.  
• غذاهای ممنوعه و سمی: برخی مواد غذایی برای پرندگان به شدت سمی و حتی کشنده هستند. هرگز این موارد را در اختیار طوطی خود قرار ندهید: آووکادو، شکلات، پیاز، سیر، الکل، کافئین، محصولات حاوی زایلیتول (شیرین‌کننده مصنوعی)، هسته سیب و سایر میوه‌ها، و غذاهای شور، چرب یا فرآوری‌شده انسانی.  
• نیازهای ویژه در دوران تولید مثل: در زمان جفت‌گیری و تخم‌گذاری، نیاز پرنده ماده به کلسیم و پروتئین به شدت افزایش می‌یابد. برای تأمین این نیازها می‌توانید از منابعی مانند سفیده تخم‌مرغ آب‌پز، پودر پوسته تخم‌مرغ استریل‌شده، کلم بروکلی، حبوبات پخته‌شده (مانند عدس و نخود) و کف دریا استفاده کنید.  
• آب تازه: آب تمیز و تازه باید همیشه در دسترس پرنده باشد و ظرف آب روزانه شسته شود.

بخش ۷: مراقبت روزانه و شادابی: کلید طول عمر و سلامت

نگهداری از طوطی برزیلی فراتر از تأمین قفس و غذاست. این پرندگان باهوش برای داشتن یک زندگی شاد و سالم به مراقبت‌های روزانه و غنی‌سازی محیطی نیاز دارند. این اقدامات نه تنها از بروز مشکلات رفتاری جلوگیری می‌کنند، بلکه به عنوان نوعی پزشکی پیشگیرانه عمل کرده و سلامت روان پرنده را تضمین می‌کنند.

• غنی‌سازی محیطی و بازی: مشکلات رفتاری مانند پرکنی، جیغ زدن‌های مکرر و پرخاشگری، اغلب علائم بالینی استرس و بی‌حوصلگی ناشی از یک محیط یکنواخت و فقیر هستند. ذهن فعال طوطی برزیلی باید به چالش کشیده شود.
  • اسباب‌بازی‌های متنوع: مجموعه‌ای از اسباب‌بازی‌های ساخته شده از مواد ایمن مانند چوب، کاغذ، مقوا و طناب‌های طبیعی را در اختیار پرنده قرار دهید. این اسباب‌بازی‌ها باید به طور منظم (مثلاً هفتگی) چرخش داده شوند تا تازگی خود را حفظ کرده و از بی‌حوصلگی جلوگیری کنند.  
  • جستجوگری (Foraging): در طبیعت، پرندگان بخش زیادی از روز را صرف جستجوی غذا می‌کنند. این رفتار را با پنهان کردن غذا و تشویقی‌ها در اسباب‌بازی‌های مخصوص یا در نقاط مختلف قفس شبیه‌سازی کنید. این کار ذهن پرنده را فعال نگه می‌دارد و اعتماد به نفس او را افزایش می‌دهد.
• فعالیت خارج از قفس: طوطی برزیلی شما باید روزانه حداقل یک تا دو ساعت را تحت نظارت دقیق، بیرون از قفس سپری کند. این زمان فرصتی برای ورزش، پرواز در محیطی امن، کاوش و مهم‌تر از همه، تعامل با شماست. قبل از بیرون آوردن پرنده، از امن بودن اتاق اطمینان حاصل کنید (پنجره‌ها و درها بسته، پنکه‌های سقفی خاموش، و عدم وجود گیاهان سمی یا سیم‌های برق در دسترس).  
• حمام و بهداشت: طوطی‌های برزیلی عموماً از آب‌تنی لذت می‌برند که برای سلامت پوست و پرهایشان ضروری است. می‌توانید یک ظرف آب کم‌عمق در کف قفس قرار دهید یا با استفاده از یک آب‌پاش تمیز، آب ولرم را به آرامی روی آن‌ها اسپری کنید. این کار را در ساعات گرم روز انجام دهید تا پرنده فرصت کافی برای خشک شدن قبل از شب را داشته باشد.
• نظافت قفس: بهداشت محیط زندگی برای جلوگیری از بیماری‌های باکتریایی و قارچی حیاتی است. کف قفس باید روزانه از فضله و باقی‌مانده غذا پاک شود. ظروف آب و غذا نیز باید روزانه با آب گرم و صابون شسته شوند. یک بار در هفته، کل قفس، نشیمنگاه‌ها و اسباب‌بازی‌ها باید به طور کامل با یک ضدعفونی‌کننده ایمن برای پرندگان تمیز و سپس به خوبی آبکشی شوند.  
• مراقبت از ناخن و منقار: در یک محیط غنی با نشیمنگاه‌های طبیعی و اسباب‌بازی‌های جویدنی، منقار پرنده به طور طبیعی ساییده شده و معمولاً نیازی به کوتاه کردن ندارد. ناخن‌ها ممکن است بیش از حد بلند شوند و نیاز به کوتاه کردن توسط فردی باتجربه یا دامپزشک داشته باشند. همیشه پودر بندآورنده خون (styptic powder) در دسترس داشته باشید تا در صورت خونریزی احتمالی از آن استفاده کنید.  

بخش ۸: آموزش و رام کردن: ایجاد یک رابطه دوستانه

رام کردن طوطی برزیلی و آموزش به او، فرآیندی مبتنی بر ایجاد اعتماد، صبر و استفاده از تقویت مثبت است. این پرندگان به اجبار یا تنبیه پاسخ نمی‌دهند و چنین روش‌هایی تنها باعث ترس و پرخاشگری آن‌ها می‌شود. هدف، ساختن یک رابطه دوستانه است که در آن پرنده با میل و علاقه با شما همکاری کند.

• گام اول: دوره عادت‌پذیری: هنگامی که برای اولین بار طوطی را به خانه می‌آورید، او دچار استرس ناشی از تغییر محیط است. برای چند روز تا یک هفته، قفس را در مکانی آرام قرار دهید و به جز برای تعویض آب و غذا، مزاحم او نشوید. در کنار قفس بنشینید و با صدای آرام و ملایم با او صحبت کنید تا به حضور و صدای شما عادت کند.
• گام دوم: اعتمادسازی با تشویقی: پس از چند روز، می‌توانید فرآیند اعتمادسازی را آغاز کنید. یک تشویقی مورد علاقه پرنده (مانند یک دانه ارزن یا تکه کوچک تخمه) را از لای میله‌های قفس به او تعارف کنید. صبور باشید؛ ممکن است روزها طول بکشد تا او جرأت کند و آن را از دست شما بگیرد. هرگز دست خود را به سمت او پرتاب نکنید.
• گام سوم: آشنایی با دست در داخل قفس: وقتی پرنده به راحتی از لای میله‌ها از شما غذا گرفت، زمان آن است که دست خود را به آرامی وارد قفس کنید. دست را ثابت نگه دارید و تشویقی را روی کف دست خود قرار دهید. اجازه دهید پرنده خودش به سمت شما بیاید. این مرحله ممکن است به تکرار و صبر زیادی نیاز داشته باشد.
• گام چهارم: آموزش فرمان “بیا بالا” (Step-up): این یکی از مهم‌ترین فرمان‌هاست. پس از اینکه پرنده به راحتی روی دست شما در داخل قفس غذا خورد، می‌توانید انگشت اشاره خود را به آرامی به قسمت بالای پاهای او (روی سینه) نزدیک کنید و با ملایمت بگویید “بیا بالا”. غریزه طبیعی پرنده این است که برای حفظ تعادل، روی انگشت شما قدم بگذارد. به محض انجام این کار، او را با کلام و یک تشویقی تشویق کنید.  
• مدیریت گاز گرفتن: گاز گرفتن یک رفتار ارتباطی در طوطی‌هاست و می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد: ترس، دفاع از قلمرو، یا بازی. اگر پرنده شما را گاز گرفت، واکنش شدید نشان ندهید. فریاد زدن یا کشیدن سریع دست به عقب، از نظر پرنده یک واکنش جذاب است و می‌تواند رفتار گاز گرفتن را تقویت کند. به جای آن، آرام بمانید، یک “نه” قاطع بگویید و برای چند لحظه به او بی‌توجهی کنید.  
• اصول کلیدی آموزش:
  • جلسات کوتاه و مکرر: جلسات آموزشی را کوتاه (۵ تا ۱۰ دقیقه) نگه دارید تا پرنده خسته یا بی‌حوصله نشود.  
  • تقویت مثبت: همیشه از تشویقی‌های مورد علاقه پرنده و تحسین کلامی برای پاداش دادن به رفتارهای مطلوب استفاده کنید.
  • صبر و ثبات: هر پرنده‌ای با سرعت متفاوتی یاد می‌گیرد. صبور باشید و در روش‌های خود ثبات داشته باشید.
  • پرهیز از تنبیه: هرگز پرنده را تنبیه نکنید. روش‌هایی مانند گرسنگی دادن به پرنده برای آموزش، نه تنها غیراخلاقی است، بلکه اعتماد بین شما و پرنده را برای همیشه از بین می‌برد و منجر به مشکلات رفتاری شدیدتر می‌شود. هدف، ایجاد یک همکار مشتاق است، نه یک موجود ترسان.

بخش ۹: راهنمای سلامت از دیدگاه دامپزشک: بیماری‌های شایع و پیشگیری

پرندگان، از جمله طوطی برزیلی، به طور غریزی استاد پنهان کردن علائم بیماری هستند. این یک مکانیسم بقا در طبیعت برای جلوگیری از جلب توجه شکارچیان است. متاسفانه، این بدان معناست که وقتی شما متوجه علائم بیماری در پرنده خانگی خود می‌شوید، ممکن است بیماری برای مدتی پیشرفت کرده باشد. بنابراین، شناخت علائم ظریف بیماری و اقدام سریع برای مراجعه به دامپزشک متخصص پرندگان، حیاتی است.

علائم عمومی بیماری که باید جدی گرفته شوند:

هرگونه تغییر نسبت به رفتار و ظاهر عادی پرنده می‌تواند نشانه بیماری باشد. به این علائم هشداردهنده توجه ویژه داشته باشید :  

• تغییرات رفتاری: بی‌حالی، کاهش فعالیت، خواب‌آلودگی بیش از حد، گوشه‌گیری، کاهش آواز خواندن یا جیک‌جیک کردن.
• ظاهر فیزیکی: پف کردن مداوم پرها، ژولیدگی و عدم آراستگی، افتادگی بال‌ها یا دم.
• تغییرات تنفسی: تنفس با دهان باز، شنیده شدن صدای خس‌خس، عطسه، ترشحات بینی، یا حرکت دم به بالا و پایین با هر نفس (tail bobbing).
• تغییرات گوارشی: کاهش یا افزایش شدید اشتها، استفراغ یا برگرداندن غذا، و هرگونه تغییر در ظاهر فضله (اسهال، تغییر رنگ به سبز لیمویی، زرد، سیاه یا وجود خون).
• سایر علائم: تورم در هر قسمت از بدن، لنگش، عدم توانایی در نشستن روی چوب، ترشحات چشمی.

بیماری‌های شایع در طوطی برزیلی:

در ادامه به برخی از مهم‌ترین بیماری‌هایی که این پرندگان را تهدید می‌کنند، اشاره می‌شود:

• بیماری‌های ویروسی:
  • بیماری منقار و پر طوطی‌سانان (PBFD): یک بیماری ویروسی بسیار مسری و اغلب کشنده که سیستم ایمنی، منقار و فولیکول‌های پر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم شامل رشد غیرطبیعی پرها، ریزش پر، و ناهنجاری در شکل منقار است. هیچ درمان قطعی برای آن وجود ندارد.  
  • ویروس پلیوما (Polyomavirus): این ویروس به خصوص برای جوجه‌های جوان بسیار خطرناک است و می‌تواند باعث مرگ ناگهانی شود. پرندگان بالغ ممکن است ناقل بدون علامت باشند.  
  • بیماری پاچکو (Pacheco’s Disease): یک هرپس‌ویروس بسیار مسری که اغلب به دنبال استرس فعال شده و می‌تواند باعث مرگ سریع و ناگهانی پرنده شود.
• بیماری‌های باکتریایی:
  • پسیتاکوز (Psittacosis) یا تب طوطی: این بیماری که توسط باکتری Chlamydia psittaci ایجاد می‌شود، یکی از مهم‌ترین بیماری‌هاست زیرا قابل انتقال به انسان (Zoonotic) است. علائم در پرنده شامل مشکلات تنفسی، ترشحات چشمی و بینی، بی‌حالی و اسهال سبزرنگ است. این بیماری با آنتی‌بیوتیک قابل درمان است، اما تشخیص و درمان سریع ضروری است.   
• بیماری‌های قارچی:
  • کاندیدیازیس (Candidiasis): عفونت قارچی (مخمری) دستگاه گوارش که اغلب به صورت ضایعات سفیدرنگ در دهان (برفک) دیده می‌شود و می‌تواند باعث بی‌اشتهایی و برگرداندن غذا شود.
  • آسپرژیلوزیس (Aspergillosis): عفونت قارچی دستگاه تنفسی که در محیط‌های مرطوب و غیربهداشتی شایع است و باعث مشکلات تنفسی شدید می‌شود.
• مشکلات تولید مثلی:
  • گیر کردن تخم (Egg Binding): یک وضعیت اورژانسی و تهدیدکننده حیات است که در آن، پرنده ماده قادر به دفع تخم نیست. علائم شامل زور زدن، بی‌حالی شدید و نشستن در کف قفس است و نیازمند مداخله فوری دامپزشکی است.
• مشکلات تغذیه‌ای:
  • کمبود ویتامین A: بسیار شایع در پرندگانی که رژیم غذایی مبتنی بر دانه دارند. باعث مشکلات تنفسی، ترشحات بینی و تغییرات در بافت دهان می‌شود.
  • کمبود کلسیم: منجر به ضعف عضلانی، مشکلات استخوانی و در موارد شدید، تشنج می‌شود. این مشکل در ماده‌های تخم‌گذار شایع‌تر است.   

بخش ۱۰: چرخه زندگی: نکات کلیدی در مورد تولید مثل

تکثیر طوطی‌های برزیلی در اسارت نسبتاً آسان است، اما این فرآیند نباید به سادگی و بدون دانش کافی انجام شود. تولید مثل یک مسئولیت بزرگ است که نیازمند فراهم کردن شرایط مناسب، تغذیه صحیح و آمادگی برای رسیدگی به جوجه‌هاست. این کار اغلب توسط صاحبان پرنده رمانتیک تلقی می‌شود، اما خطراتی مانند گیر کردن تخم برای ماده و تعهد عظیم برای بزرگ کردن دستی جوجه‌ها در صورت رها شدن توسط والدین، واقعیت‌های جدی این فرآیند هستند.

• بلوغ جنسی و جفت‌گیری: طوطی‌های برزیلی معمولاً در سن حدود ۱۰ تا ۱۲ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند. رفتار جفت‌خواهی در نر با رقصیدن‌های نمایشی، آواز خواندن و غذا دادن به نوک ماده مشخص می‌شود. اگر ماده آماده باشد، این رفتارها را می‌پذیرد و جفت‌گیری صورت می‌گیرد.
• لانه‌سازی: فراهم کردن یک لانه چوبی مناسب (با ابعاد تقریبی ۲۰x۲۰x۲۰ سانتی‌متر) برای تحریک غریزه لانه‌سازی ضروری است. پرنده ماده به طور غریزی شروع به جمع‌آوری مواد لانه‌سازی می‌کند. او تکه‌هایی از کاغذ، برگ نخل یا چوب‌های نازک را می‌جود، آن‌ها را به شکل نوارهای باریک درمی‌آورد و به طرز ماهرانه‌ای در میان پرهای پشت و دم خود قرار داده و به لانه حمل می‌کند. این رفتار یکی از شگفت‌انگیزترین غریزه‌های این پرندگان است.  
• تخم‌گذاری و جوجه‌کشی: پس از آماده شدن لانه، پرنده ماده معمولاً ۴ تا ۶ تخم سفید کوچک، به صورت یک روز در میان، می‌گذارد. دوره جوجه‌کشی (خوابیدن روی تخم‌ها) که عمدتاً توسط ماده انجام می‌شود، حدود ۲۱ تا ۲۵ روز طول می‌کشد. در این مدت، فراهم کردن محیطی آرام و بدون استرس برای جفت‌ها حیاتی است.   

  مراقبت از جوجه‌ها: جوجه‌ها پس از خروج از تخم، نابینا و بدون پر هستند و کاملاً به والدین خود وابسته‌اند. آن‌ها معمولاً توسط هر دو والد تغذیه می‌شوند. جوجه‌ها پس از حدود ۶ تا ۸ هفته پر درآورده و آماده ترک لانه می‌شوند، اما ممکن است برای مدتی همچنان توسط والدین تغذیه شوند تا کاملاً مستقل و دان‌خور شوند.   
• تغذیه دستی (سرلاکی): در صورتی که والدین جوجه‌ها را رها کنند یا به آن‌ها غذا ندهند، بزرگ کردن جوجه‌ها به صورت دستی یک وظیفه بسیار دشوار و زمان‌بر است. این کار نیازمند تغذیه با سرلاک مخصوص پرندگان با استفاده از سرنگ، هر چند ساعت یک‌بار (حتی در طول شب) و کنترل دقیق دمای محیط است. این تعهد بزرگ را باید قبل از تصمیم به تکثیر در نظر گرفت.   

بخش ۱۱: راهنمای خرید و قیمت‌گذاری در ایران

انتخاب و خرید یک طوطی برزیلی سالم و مناسب، اولین و مهم‌ترین قدم برای شروع یک رابطه طولانی و لذت‌بخش است. بازار این پرندگان در ایران بسیار متنوع است و آگاهی از نکات کلیدی به شما کمک می‌کند تا انتخاب درستی داشته باشید.

• نشانه‌های یک پرنده سالم: هنگام خرید، به دنبال پرنده‌ای باشید که :   
  • هوشیار و فعال باشد: به محرک‌های اطراف خود واکنش نشان دهد.
  • پرهای صاف و تمیز داشته باشد: پرهای پف‌کرده یا ژولیده می‌تواند نشانه بیماری باشد.
  • چشمان شفاف و براق داشته باشد: هرگونه تورم، قرمزی یا ترشح از چشم‌ها نشانه عفونت است.
  • بینی (سوراخ‌های منقار) تمیز و خشک باشد: ترشحات بینی علامت بیماری تنفسی است.
  • ناحیه مخرج تمیز باشد: آلودگی پرهای اطراف مخرج نشانه اسهال است.
  • تنفس آرام و بی‌صدا داشته باشد: تنفس سخت یا صدادار یک علامت خطر جدی است.
• از کجا بخریم؟ بهترین گزینه، خرید از یک پرورش‌دهنده معتبر و شناخته‌شده است. پرورش‌دهندگان معمولاً اطلاعات دقیقی در مورد تاریخ تولد، والدین و سلامت پرنده ارائه می‌دهند. خرید جوجه‌ای که به صورت دستی بزرگ شده (سرلاکی) و به انسان عادت کرده، فرآیند رام کردن را بسیار آسان‌تر می‌کند. فروشگاه‌های حیوانات خانگی نیز گزینه دیگری هستند، اما باید از بهداشت و شرایط نگهداری پرندگان در آنجا اطمینان حاصل کنید.   
• تحلیل قیمت در بازار ایران: قیمت طوطی برزیلی در ایران دارای بازه بسیار گسترده‌ای است، از حدود ۵۰۰,۰۰۰ تومان برای یک گونه معمولی و بالغ تا بیش از ۱۵,۰۰۰,۰۰۰ تومان برای یک جهش رنگی نادر و خاص. این تفاوت قیمت به عوامل متعددی بستگی دارد که درک آن‌ها به شما در ارزیابی ارزش واقعی پرنده کمک می‌کند:   
  • نژاد و جهش رنگی: گونه صورت‌هلویی با رنگ طبیعی (سبز) معمولاً ارزان‌ترین است. جهش‌های رنگی کمیاب و خاص مانند ویولت، اوپالاین یا ترکیبات چند جهش، قیمت را به شدت افزایش می‌دهند.   
  • سن: جوجه‌های سرلاکی یا تازه دان‌خور شده معمولاً گران‌تر از پرندگان بالغ هستند، زیرا پتانسیل بیشتری برای رام شدن و خو گرفتن با صاحب جدید دارند.
  • میزان دستی بودن: پرنده‌ای که کاملاً رام، دستی و اجتماعی است، به دلیل زمان و زحمتی که برای تربیت آن صرف شده، ارزش بیشتری دارد.
  • جفت مولد: یک جفت اثبات‌شده که سابقه جوجه‌دهی موفق دارند، به دلیل ارزش تولید مثلی، قیمت بالایی دارند.
• قرنطینه، یک اقدام ضروری: هر پرنده جدیدی که به خانه می‌آورید، باید به مدت حداقل ۳۰ تا ۴۰ روز در اتاقی جداگانه و دور از سایر پرندگان شما قرنطینه شود. این کار برای جلوگیری از انتقال بیماری‌های پنهان که ممکن است پرنده جدید ناقل آن باشد، کاملاً ضروری است.   

بخش ۱۲: سوالات متداول (FAQ)

در این بخش به برخی از رایج‌ترین سوالاتی که صاحبان طوطی برزیلی با آن‌ها مواجه می‌شوند، پاسخ‌های سریع و دقیقی ارائه می‌دهیم.

• طوطی برزیلی چقدر عمر می‌کند؟ با مراقبت مناسب، رژیم غذایی صحیح و معاینات منظم دامپزشکی، یک طوطی برزیلی می‌تواند به طور متوسط بین ۱۰ تا ۲۰ سال عمر کند.   
• چگونه می‌توان جنسیت طوطی برزیلی را تشخیص داد؟ این یکی از گیج‌کننده‌ترین سوالات برای صاحبان این پرندگان است. در اکثر نژادهای محبوب (مانند صورت‌هلویی، فیشر و نقابدار) که دوشکلی جنسی ندارند، هیچ روش ظاهری قابل اعتمادی برای تعیین جنسیت وجود ندارد. روش‌های سنتی مانند بررسی فاصله استخوان‌های لگن، شکل سر، یا رفتار، درصد خطای بسیار بالایی دارند و قابل استناد نیستند.   

  تنها راه ۱۰۰٪ مطمئن برای تعیین جنسیت این گونه‌ها، انجام آزمایش DNA از طریق نمونه خون یا پر در آزمایشگاه‌های تخصصی است.

• آیا طوطی برزیلی سر و صدای زیادی دارد؟ بله، آن‌ها می‌توانند پرندگان پر سر و صدایی باشند. صدای طبیعی آن‌ها شامل جیک‌جیک‌های مداوم و یک جیغ بلند و تیز است که برای برقراری ارتباط از آن استفاده می‌کنند. آن‌ها برای زندگی در آپارتمان‌هایی با دیوارهای نازک ممکن است گزینه مناسبی نباشند.   
• آیا طوطی برزیلی حرف می‌زند؟ توانایی آن‌ها برای تقلید کلام انسان بسیار محدود است. برخی از آن‌ها ممکن است چند کلمه ساده را یاد بگیرند، اما بسیاری از آن‌ها هرگز صحبت نخواهند کرد. نباید این پرنده را با هدف سخنگو شدن خریداری کنید.   

  آیا می‌توان یک طوطی برزیلی را به تنهایی نگهداری کرد؟ بله، اما این کار نیازمند تعهد بسیار بالایی از سوی صاحب پرنده است. یک طوطی تنها، شما را به عنوان جفت و گله خود می‌بیند و برای حفظ سلامت روانی به چندین ساعت توجه، بازی و تعامل مستقیم در روز نیاز دارد. در صورت عدم تأمین این نیاز، پرنده مستعد افسردگی و مشکلات رفتاری خواهد شد. نگهداری یک جفت، نیازهای اجتماعی آن‌ها را برآورده می‌کند اما ممکن است پیوند ضعیف‌تری با صاحب خود برقرار کنند.   

  غذای اصلی طوطی برزیلی چیست؟ برخلاف تصور عمومی، غذای اصلی آن‌ها نباید فقط دانه باشد. یک رژیم غذایی سالم باید عمدتاً از پلت‌های باکیفیت مخصوص طوطی‌سانان تشکیل شود و در کنار آن روزانه سبزیجات و میوه‌های تازه نیز ارائه گردد. دانه‌ها باید به عنوان تشویقی و به مقدار کم مصرف شوند.