فهرست محتوا
بخش ۱: مقدمه – آرامش در اولین گام
وقتی سگ دوستداشتنی شما که همیشه با اشتها غذا میخورد، ناگهان به ظرف غذایش بیاعتنا میشود، طبیعی است که نگران شوید. این صحنه برای هر صاحب سگی دلهرهآور است. ذهن شما فوراً پر از سوال میشود: آیا بیمار است؟ آیا از غذایش خسته شده؟ آیا اتفاق بدی افتاده است؟ خبر خوب این است که علت غذا نخوردن سگ یک مشکل رایج است و دلایل بسیار متنوعی دارد؛ از یک دلزدگی ساده گرفته تا مسائل جدیتر. ما در هاپومیو اینجا هستیم تا به شما کمک کنیم این معما را حل کنید.
درک علت اصلی بیاشتهایی، کلید حل مشکل است. این وضعیت میتواند ناشی از عوامل پزشکی، مشکلات رفتاری، استرسهای محیطی یا حتی مسائل مربوط به خود غذا باشد. در این راهنمای جامع، ابتدا یاد میگیریم چه زمانی باید فوراً به دامپزشک مراجعه کرد، سپس به بررسی عمیق تمام دلایل احتمالی (پزشکی، رفتاری و محیطی) میپردازیم و در نهایت، راهکارهای عملی و خانگی برای بازگرداندن اشتهای سگتان را با هم مرور میکنیم. هدف ما این است که شما به عنوان صاحب سگ، با دانش و اطمینان بیشتری با این چالش روبرو شوید.
بخش ۲: خط قرمزها: چه زمانی غذا نخوردن سگ یک اورژانس دامپزشکی است؟
در دنیای سلامت حیوانات، زمان یک فاکتور حیاتی است. قبل از هر چیز، بیایید بررسی کنیم که آیا وضعیت سگ شما نیاز به مراجعه فوری به دامپزشک دارد یا خیر. تشخیص به موقع علائم خطر میتواند تفاوت بزرگی در نتیجه درمان ایجاد کند.
نکته کلیدی این است که بیاشتهایی به ندرت به تنهایی رخ میدهد. در واقع، این وضعیت اغلب یکی از علائم یک مشکل بزرگتر است. بنابراین، توجه به الگوی علائم و نشانههای همراه، بسیار مهمتر از خود غذا نخوردن است. به جای تمرکز صرف بر روی یک علامت، باید به تصویر کلی سلامت حیوان نگاه کرد. مشاهده مجموعهای از علائم به طور همزمان، مانند بیاشتهایی همراه با استفراغ و اسهال، معمولاً نشاندهنده یک مشکل سیستمیک مانند عفونت گوارشی، پانکراتیت یا حتی یک بیماری ویروسی است، نه صرفاً یک ایرادگیری ساده غذایی.
علاوه بر این، زمانبندی مراجعه به دامپزشک برای همه سگها یکسان نیست. سن و شرایط سلامتی زمینهای، خط قرمزها را تغییر میدهد. به عنوان مثال، یک تولهسگ به دلیل نداشتن ذخایر چربی و گلیکوژن کافی، پس از چند ساعت غذا نخوردن در معرض خطر جدی افت قند خون (هیپوگلیسمی) قرار میگیرد. به طور مشابه، یک سگ دیابتی برای حفظ تعادل قند خون خود به یک برنامه غذایی منظم وابسته است و از دست دادن یک وعده غذایی میتواند منجر به عواقب خطرناکی مانند کتواسیدوز دیابتی شود.
چکلیست علائم خطر
اگر سگ شما علاوه بر غذا نخوردن، هر یک از علائم زیر را نشان میدهد، وضعیت را اورژanسی تلقی کرده و فوراً با دامپزشک خود تماس بگیرید:
- مدت زمان بیاشتهایی: اگر سگ شما بیش از ۲۴ ساعت (و در برخی موارد تا ۴۸ ساعت) به طور کامل از خوردن غذا امتناع کرده است، این موضوع به خودی خود نیاز به بررسی دارد.
- علائم همزمان گوارشی: استفراغ یا اسهال مکرر، به خصوص اگر حاوی خون باشد، میتواند نشانه عفونت، انسداد یا التهاب شدید باشد.
- بیحالی و ضعف شدید: اگر سگ شما بیحال است، تمایلی به حرکت ندارد، در گوشهای پنهان شده و به محرکها پاسخ نمیدهد، این یک علامت جدی است.
- تغییر در نوشیدن آب: هم عدم نوشیدن آب (خطر کمآبی) و هم تشنگی بیش از حد (که میتواند نشانه مشکلات کلیوی یا دیابت باشد) نگرانکننده است.
- درد مشهود: ناله کردن، قوز کردن پشت، حساسیت به لمس شکم، یا هر نشانه دیگری از درد، نیاز به بررسی فوری دارد.
- مشکلات تنفسی یا لثههای رنگپریده: تنفس سخت یا لثههایی که سفید، آبی یا بسیار رنگپریده به نظر میرسند، نشانههای یک وضعیت اورژanسی هستند.
گروههای پرخطر
برای گروههای زیر، حتی یک وعده غذا نخوردن نیز میتواند نگرانکننده باشد و باید با دامپزشک مشورت شود:
- تولهسگها (زیر ۶ ماه): به دلیل ذخایر انرژی پایین، به سرعت ضعیف میشوند و مستعد مشکلات جدی هستند.
- سگهای با بیماری زمینهای: سگهایی که از قبل بیماریهایی مانند دیابت، نارسایی کلیه، مشکلات قلبی یا سرطان دارند، تحمل کمتری در برابر بیاشتهایی دارند.
- سگهای مسن: سیستم بدنی سگهای پیر شکنندهتر است و بیاشتهایی میتواند به سرعت وضعیت سلامتی آنها را وخیم کند.
بخش ۳: رمزگشایی از بیاشتهایی: چرا سگ شما غذا نمیخورد؟
قبل از اینکه به لیست طولانی دلایل بپردازیم، یک نکته مهم تشخیصی وجود دارد که شما به عنوان صاحب سگ میتوانید به آن توجه کنید: آیا سگ شما نمیخواهد غذا بخورد یا نمیتواند؟ پاسخ به این سوال، یک سرنخ بزرگ برای دامپزشک خواهد بود. رفتار سگ در اطراف ظرف غذا، اطلاعات زیادی را فاش میکند. این تمایز، به ما درک عمیقتری از ماهیت مشکل میدهد و مسیر تشخیص را هدفمندتر میکند.
بیاشتهایی واقعی (True Anorexia) در مقابل بیاشتهایی کاذب (Pseudo-Anorexia)
- بیاشتهایی واقعی: در این حالت، سگ هیچ علاقه و میلی به غذا نشان نمیدهد. او ممکن است غذا را بو کند و بیتفاوت از کنار آن رد شود یا اصلاً به ظرف غذا نزدیک نشود. این رفتار نشان میدهد که اشتهای حیوان (که یک عامل روانی است) سرکوب شده است. این وضعیت معمولاً به بیماریهای داخلی که باعث تهوع میشوند، درد سیستمیک، استرس شدید یا افسردگی مرتبط است.
- بیاشتهایی کاذب: در این حالت، سگ شما گرسنه است و میخواهد غذا بخورد، اما به دلیل یک مانع فیزیکی، قادر به این کار نیست. او ممکن است با اشتیاق به سمت ظرف غذا برود، سعی کند غذا را بردارد، اما ناگهان ناله کند، غذا را از دهانش بیندازد یا از خوردن منصرف شود. این رفتار یک سرنخ قوی است که مشکل به احتمال زیاد در دهان، دندانها، فک یا گلو قرار دارد و جویدن یا بلعیدن برای حیوان دردناک است.
زیربخش ۳.۱: دلایل پزشکی و جسمی (شایعترین علل)
این دسته، گستردهترین و جدیترین علل بیاشتهایی را شامل میشود.
- مشکلات دهان و دندان: این یکی از شایعترین دلایل بیاشتهایی کاذب است. درد ناشی از دندان شکسته، پوسیدگی، بیماری شدید لثه (ژنژیویت)، یا آبسه دندان میتواند جویدن را به یک تجربه عذابآور تبدیل کند. در این موارد، سگ ممکن است از غذای خشک با کیفیت و سفت امتناع کند اما همچنان قادر به خوردن غذاهای نرم و مرطوب باشد.
- بیماریهای گوارشی:
- ناراحتی معده ساده (گاستروانتریت): خوردن غذای فاسد، زباله، یا تغییر ناگهانی رژیم غذایی میتواند باعث التهاب معده و روده، تهوع و بیاشتهایی موقت شود.
- پانکراتیت: التهاب لوزالمعده یک بیماری بسیار دردناک است که اغلب با بیاشتهایی شدید، استفراغ و درد شکم (که با حالت قوز کرده مشخص میشود) همراه است.
- انسداد روده: بلعیدن اسباببازی، استخوان، یا هر جسم خارجی دیگری میتواند مسیر گوارشی را مسدود کند. این یک وضعیت اورژanسی است که با تلاشهای مکرر و ناموفق برای استفراغ مشخص میشود.
- بیماریهای سیستمیک و داخلی: بسیاری از بیماریهای جدی، اشتها را به عنوان یکی از اولین علائم خود نشان میدهند. این بیماریها شامل موارد زیر هستند:
- نارسایی کلیه یا بیماریهای کبدی.
- عفونتهای باکتریایی یا ویروسی (مانند پاروویروس در تولهها که بسیار خطرناک است).
- سرطان در هر یک از اندامهای بدن.
- بیماریهای هورمونی مانند بیماری آدیسون یا کمکاری تیروئید.
- عوارض جانبی داروها و واکسیناسیون: تقریباً هر دارویی، از آنتیبیوتیکها گرفته تا داروهای ضدالتهاب، میتواند به عنوان یک عارضه جانبی باعث کاهش اشتها شود. همچنین، بیاشتهایی خفیف و بیحالی برای ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از واکسیناسیون طبیعی تلقی میشود.
- مسمومیت: خوردن مواد سمی مانند شکلات، انگور، کشمش، پیاز، سیر، یا برخی گیاهان آپارتمانی میتواند باعث مسمومیت شدید، استفراغ و بیاشتهایی کامل شود.
- درد: درد مزمن ناشی از آرتروز، به خصوص در سگهای مسن، میتواند حرکت به سمت ظرف غذا و خم شدن برای خوردن را دشوار کند. هرگونه آسیبدیدگی یا درد داخلی دیگر نیز میتواند اشتها را سرکوب کند.
زیربخش ۳.۲: دلایل رفتاری و روانی
گاهی اوقات، ریشه مشکل در جسم سگ نیست، بلکه در ذهن اوست.
- استرس و اضطراب: سگها موجوداتی حساس به تغییر هستند. جابجایی به یک خانه جدید، ورود یک نوزاد یا حیوان خانگی دیگر به خانواده، مسافرت، یا حتی سروصدای بلند ساختوساز در همسایگی میتواند باعث استرس و کاهش اشتها شود.
- بدغذایی و ایرادگیری (Picky Eating): این یک رفتار آموختهشده است. اگر سگ شما بفهمد که با نخوردن غذای اصلیاش، یک خوراکی خوشمزهتر (مانند تکهای از غذای شما یا یک تشویقی) دریافت میکند، این رفتار را تکرار خواهد کرد. در این حالت، سگ گرسنه است اما منتظر گزینه بهتری میماند.
- ترس یا تجربیات منفی: یک تجربه بد در حین غذا خوردن، مانند درگیری با سگ دیگر بر سر غذا یا خفگی با یک تکه غذا، میتواند یک ارتباط منفی در ذهن سگ ایجاد کرده و او را نسبت به غذا خوردن محتاط یا ترسو کند.
زیربخش ۳.۳: دلایل مرتبط با غذا و محیط
گاهی پاسخ سادهتر از آن چیزی است که فکر میکنیم و به خود غذا یا شرایط غذا خوردن مربوط میشود.
- مشکلات خود غذا: غذای خشک ممکن است کهنه، فاسد یا در اثر نگهداری نامناسب، مرطوب و بدمزه شده باشد. همیشه تاریخ انقضا و کیفیت ظاهری غذا را بررسی کنید. گاهی نیز شرکت سازنده، فرمولاسیون غذا را تغییر میدهد و طعم جدید مورد پسند سگ شما نیست.
- تغییر ناگهانی رژیم غذایی: تغییر یکباره غذای سگ میتواند باعث مشکلات گوارشی و بیمیلی شود. هرگونه تغییر در رژیم غذایی باید به تدریج و طی ۷ تا ۱۰ روز انجام شود.
- محیط نامناسب: غذا خوردن در یک مکان پر سر و صدا و شلوغ، یا در کنار یک سگ دیگر که رفتار سلطهجویانه دارد، میتواند برای سگ استرسزا باشد. ظرف غذای کثیف یا قرار گرفتن آن در ارتفاع نامناسب نیز میتواند عاملی بازدارنده باشد.
- گرمای هوا و عدم فعالیت: در فصول گرم سال، نیاز سگها به انرژی کاهش مییابد و طبیعی است که کمتر غذا بخورند. به همین ترتیب، سگی که در طول روز فعالیت بدنی کافی نداشته، به اندازه کافی کالری نمیسوزاند تا احساس گرسنگی کند.
- ریزه خواری بیش از حد: دادن تشویقیهای زیاد و میانوعدههای متعدد در طول روز، معده سگ را پر کرده و اشتهای او برای وعده غذایی اصلی را از بین میبرد.
بخش ۴: راهکارهای عملی: چگونه اشتهای سگم را در خانه باز کنم؟
پس از اینکه با استفاده از چکلیست بخش ۲ اطمینان حاصل کردید که وضعیت سگ شما اورژانسی نیست، میتوانید چند راهکار ساده و ایمن را در خانه امتحان کنید تا اشتهای او را تحریک کنید. این اقدامات بر اساس تحریک حواس سگ و بهینهسازی روال تغذیه طراحی شدهاند. به یاد داشته باشید که این راهکارها برای موارد خفیف و غیرپزشکی کاربرد دارند و اگ بیاشتهایی ادامه یافت، مراجعه به دامپزشک ضروری است.
گام اول: جذابسازی غذا (تحریک حواس)
اشتهای سگ به شدت به حس بویایی و چشایی او وابسته است. یک غذای جذاب از نظر بو و طعم، میتواند حتی یک سگ بیمیل را نیز وسوسه کند. این فرآیند، یک تحریک چندحسی است که هدف آن بازگرداندن ارتباط مثبت سگ با غذاست.
- گرم کردن غذا: این سادهترین و موثرترین ترفند است. کمی گرم کردن غذای مرطوب در مایکروویو (تا دمای ولرم، نه داغ) یا افزودن مقداری آب گرم به غذای خشک، باعث آزاد شدن ترکیبات آروماتیک و پخش شدن بوی غذا میشود. این کار به خصوص برای سگهای مسن که حس بویاییشان ضعیف شده، بسیار کارآمد است.
- افزودن طعمدهندههای سالم: میتوانید مقدار کمی آب مرغ یا گوشت (حتماً بدون پیاز، سیر، نمک و ادویه) به غذای سگ اضافه کنید. این کار هم رطوبت غذا را افزایش میدهد و هم طعم و بوی آن را بسیار جذابتر میکند.
- تغییر بافت: گاهی یکنواختی بافت غذا خستهکننده میشود. اگر سگ شما همیشه غذای خشک میخورد، امتحان کردن یک غذای کنسروی باکیفیت (پوچ) یا ترکیب کردن مقدار کمی از آن با غذای خشک همیشگیاش، میتواند تنوع لازم را ایجاد کند.
گام دوم: اصلاح رفتار و برنامه غذایی
بسیاری از مشکلات بیاشتهایی، ریشه در عادات غذایی نامنظم دارند. ایجاد یک ساختار قابل پیشبینی، به سگ شما کمک میکند تا از نظر ذهنی و جسمی برای وعدههای غذایی آماده شود.
- ایجاد یک برنامه منظم: سگها موجودات روتینمحوری هستند. سعی کنید هر روز در دو ساعت مشخص به او غذا دهید. این کار ساعت بیولوژیک بدن او را تنظیم میکند.
- قانون ۱۵ دقیقه: این قانون برای مقابله با بدغذایی و لوس شدن بسیار موثر است. ظرف غذا را برای ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در اختیار سگ قرار دهید. اگر در این مدت غذا نخورد، ظرف را بدون هیچ حرف یا ابراز ناراحتی بردارید و تا وعده غذایی بعدی، هیچ چیز دیگری (به جز آب) به او ندهید. این کار به سگ میآموزد که فرصت غذا خوردن محدود است و باید از آن استفاده کند.
- کاهش شدید تشویقیها: تا زمانی که اشتهای سگ برای غذای اصلی به حالت عادی برنگشته، تمام تشویقیها و میانوعدهها را قطع کنید. بسیاری از صاحبان سگ بدون آنکه متوجه باشند، با دادن تشویقیهای متعدد، کالری مورد نیاز روزانه سگ را تامین کرده و عملاً اشتهای او را از بین میبرند.
گام سوم: بهینهسازی محیط
محیط غذا خوردن باید یک مکان امن و آرام باشد، نه یک میدان نبرد یا استرس.
- ایجاد یک فضای آرام: سگ خود را در یک مکان ساکت و به دور از رفت و آمد زیاد، سر و صدای تلویزیون یا حضور کودکان پرانرژی تغذیه کنید. اگر سگ دیگری در خانه دارید، آنها را جداگانه تغذیه کنید تا از استرس رقابت جلوگیری شود.
- غذا دادن با دست: برای سگهایی که مضطرب هستند یا به تازگی به محیط جدیدی وارد شدهاند، غذا خوردن از دست صاحبشان میتواند حس امنیت و اعتماد را تقویت کند. این کار جنبه اجتماعی غذا خوردن را برای این حیوانات که طبیعتی گلهای دارند، پررنگ میکند.
- توجه به ظروف: همیشه از ظرفهای تمیز استفاده کنید. برخی سگها به بوی پلاستیک حساس هستند و ممکن است ظروف استیل یا سرامیکی را ترجیح دهند. ارتفاع ظرف نیز مهم است؛ برای سگهای بزرگ یا مسن که آرتروز دارند، استفاده از ظروف با پایه بلند میتواند خم شدن را برایشان آسانتر کند.
گام چهارم: افزایش فعالیت بدنی
یک اصل ساده فیزیولوژیک: مصرف انرژی، گرسنگی ایجاد میکند.
- یک پیادهروی خوب و پرانرژی حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از وعده غذایی، متابولیسم بدن را تحریک کرده و میتواند به طور طبیعی باعث افزایش اشتها شود. این کار همچنین به کاهش استرس و اضطراب نیز کمک میکند.
بخش ۵: ملاحظات ویژه: غذا نخوردن در تولهها، سگهای مسن و باردار
نیازها و آسیبپذیریهای سگها در مراحل مختلف زندگی متفاوت است. درک این تفاوتها به ما کمک میکند تا با بیاشتهایی در این گروههای خاص، به شکل موثرتری برخورد کنیم. راهکارهای ارائه شده باید متناسب با فیزیولوژی و دلایل زمینهای منحصربهفرد هر گروه باشد.
تولهسگها
بیاشتهایی در تولهسگها همیشه باید جدی گرفته شود. سیستم ایمنی آنها هنوز در حال تکامل است و بدن کوچکشان ذخایر انرژی محدودی دارد.
- دلایل شایع: علاوه بر استرس ناشی از جدا شدن از مادر و ورود به خانه جدید، تولهها به شدت در معرض بیماریهای عفونی خطرناک مانند پاروویروس هستند که یکی از علائم اصلی آن بیاشتهایی شدید همراه با استفراغ و اسهال خونی است. مشکلات انگلی و حساسیتهای گوارشی نیز در این سن رایج است.
- خطرات: خطر اصلی برای تولهها، افت قند خون (هیپوگلیسمی) و کمآبی سریع است که میتواند در عرض چند ساعت وضعیت آنها را بحرانی کند.
- راهکارها: اگر تولهسگ شما حتی یک وعده غذا را رد کرد و علائم دیگری مانند بیحالی از خود نشان داد، منتظر نمانید و فوراً با دامپزشک تماس بگیرید. برای تولههای سالم اما بدغذا، باید از غذای مخصوص توله با دانههای کوچک و هضم آسان استفاده کرد و وعدههای غذایی را به ۳ تا ۴ بار در روز با حجم کم تقسیم نمود.
سگهای مسن
با افزایش سن، تغییرات فیزیولوژیک متعددی در بدن سگ رخ میدهد که میتواند بر اشتهای او تأثیر بگذارد.
- دلایل شایع: مشکلات دندانی و درد لثه در این سن بسیار شایع است. درد مزمن ناشی از آرتروز، خم شدن برای رسیدن به ظرف غذا را دردناک میکند. کاهش حس بویایی و چشایی باعث میشود غذا دیگر جذابیت سابق را نداشته باشد. همچنین، بیماریهای مزمن مانند نارسایی کلیه یا کبد و زوال عقل (سندروم اختلال شناختی) نیز میتوانند باعث کاهش اشتها شوند.
- راهکارها: راهکارهای فیزیکی و حسی در اینجا کلیدی هستند. استفاده از ظروف غذای بلند فشار را از روی مفاصل گردن و شانه برمیدارد. ارائه غذاهای نرمتر و مرطوب جویدن را آسانتر میکند. گرم کردن غذا برای تقویت بوی آن، با توجه به ضعف حس بویایی، بسیار موثر است. حفظ یک برنامه غذایی ثابت و منظم نیز به سگهای مبتلا به زوال عقل کمک میکند تا احساس سردرگمی نکنند.
سگهای باردار
دوران بارداری با نوسانات هورمونی و تغییرات فیزیکی بزرگی همراه است که میتواند بر عادات غذایی سگ تأثیر بگذارد.
- دلایل شایع: بیاشتهایی خفیف در اوایل بارداری (سه هفته اول) به دلیل تغییرات هورمونی (مشابه ویار صبحگاهی در انسان) طبیعی است. در اواخر بارداری نیز، بزرگ شدن رحم فضای معده را تنگ کرده و سگ ممکن است نتواند حجم زیادی از غذا را در یک وعده بخورد.
- راهکارها: تغذیه در این دوران حیاتی است. به جای دو وعده بزرگ، غذا را به چندین وعده کوچکتر و مغذیتر در طول روز تقسیم کنید. استفاده از غذای باکیفیت مخصوص دوران بارداری و شیردهی که کالری و پروتئین بالاتری دارد، ضروری است. اگر بیاشتهایی شدید یا طولانی شد، حتماً با دامپزشک مشورت کنید تا از سلامت مادر و تولهها اطمینان حاصل شود.
بخش ۶: نتیجهگیری – یک صاحب آگاه، یک سگ سالم
غذا نخوردن سگ، اگرچه نگرانکننده است، اما در بسیاری از موارد با مشاهده دقیق و اقدامات صحیح قابل مدیریت است. همانطور که در این راهنما بررسی کردیم، کلید موفقیت در یک رویکرد سهمرحلهای نهفته است: اول، ارزیابی سریع وضعیت برای شناسایی علائم خطر و تصمیمگیری در مورد نیاز به مراجعه اورژanسی به دامپزشک. دوم، تلاش برای رمزگشایی علت اصلی با توجه به رفتار سگ، تغییرات اخیر در زندگی او و بررسی دقیق محیط و غذایش. و سوم، امتحان کردن راهکارهای خانگی ایمن و عملی برای تحریک اشتهای او.
مهمترین درسی که میتوان گرفت این است که شما به عنوان صاحب، بهترین ناظر و حامی سلامت سگ خود هستید. توجه شما به تغییرات کوچک در رفتار و اشتهای او، اولین و مهمترین خط دفاعی در برابر مشکلات احتمالی است. تمایز قائل شدن بین سگی که “نمیتواند” بخورد و سگی که “نمیخواهد” بخورد، یک ابزار تشخیصی قدرتمند در دستان شماست که میتواند به دامپزشک در رسیدن به تشخیص دقیق کمک شایانی کند.
در نهایت، هرگز در مشورت با دامپزشک خود تردید نکنید. در دنیای سلامت حیوانات، احتیاط همیشه بهتر از پشیمانی است. یک تماس تلفنی یا یک ویزیت میتواند به شما آرامش خاطر داده و تضمین کند که دوست وفادار شما بهترین مراقبت ممکن را دریافت میکند. با داشتن اطلاعات صحیح و رویکردی منطقی، میتوانید این چالش را با موفقیت پشت سر بگذارید و به سگ خود کمک کنید تا دوباره با اشتها و لذت از وعدههای غذاییاش استقبال کند.
بخش ۷: سوالات متداول (FAQ)
سگ تا چند روز میتواند غذا نخورد؟
یک سگ بالغ و سالم از نظر تئوری میتواند حدود ۳ تا ۵ روز بدون غذا زنده بماند، به شرطی که به آب دسترسی داشته باشد. با این حال، این یک معیار برای صبر کردن نیست. بیاشتهایی طولانیمدت باعث میشود بدن برای تامین انرژی شروع به سوزاندن ذخایر چربی و سپس عضلات کند که این فرآیند میتواند به ارگانهای حیاتی مانند کبد آسیب برساند. به عنوان یک قانون کلی، اگر سگ بالغ شما بیش از ۲۴ تا ۴۸ ساعت هیچ غذایی نخورد، باید توسط دامپزشک معاینه شود. این زمان برای تولهها، سگهای مسن و سگهای بیمار بسیار کوتاهتر است.
چرا سگم غذای خشک نمیخورد ولی تشویقی میخورد؟
این رفتار معمولاً به یکی از دو دلیل اصلی بازمیگردد:
- مشکل پزشکی: شایعترین علت پزشکی، درد دهان و دندان است. جویدن غذای خشک و سفت برای سگی که دندان درد یا عفونت لثه دارد، بسیار دردناک است، در حالی که خوردن تشویقیهای نرمتر آسانتر است. این یک نشانه مهم برای “بیاشتهایی کاذب” است.
- مشکل رفتاری (بدغذایی): سگ شما ممکن است یاد گرفته باشد که اگر به اندازه کافی برای غذای اصلیاش صبر و امتناع کند، شما تسلیم شده و خوراکی خوشمزهتری (تشویقی) به او میدهید. در این حالت، سگ در حال آموزش دادن به شماست، نه برعکس!.
آیا تغییر فصل روی اشتهای سگ تاثیر دارد؟
بله، تغییرات فصلی، به خصوص گرمای تابستان، میتواند بر اشتهای سگها تأثیر بگذارد. در هوای گرم، سگها به طور طبیعی کمتر فعالیت میکنند تا دمای بدن خود را پایین نگه دارند. فعالیت کمتر به معنای نیاز کمتر به کالری است، بنابراین کاهش خفیف اشتها در تابستان طبیعی تلقی میشود. تا زمانی که سگ شما آب کافی مینوشد و بیحال نیست، جای نگرانی چندانی وجود ندارد.
چه داروهای اشتهاآوری برای سگ وجود دارد؟
بله، داروهایی برای تحریک اشتها در سگها وجود دارد. رایجترین آنها شامل میرتازاپین (Mirtazapine) و کاپرومورلین (Capromorelin) هستند که با تأثیر بر مراکز کنترل اشتها در مغز عمل میکنند. با این حال، نکته بسیار مهم این است که این داروها فقط و فقط باید توسط دامپزشک تجویز شوند. استفاده خودسرانه از این داروها میتواند خطرناک باشد، زیرا بیاشتهایی یک علامت است، نه یک بیماری. ابتدا باید علت اصلی بیاشتهایی تشخیص داده و درمان شود؛ سپس دامپزشک ممکن است در کنار درمان اصلی، از این داروها به عنوان یک راهکار حمایتی استفاده کند.